قيصر، پادشاه روم به يكي از خلفاي بني عباس نوشت، ما در انجيل ديده ايم، هر كس سوره اي را بخواند كه خالي از هفت حرف باشد، خداوند جسدش را بر آتش جهنم حرام مي كند و آن هفت حرف عبارت است از: «ثا»، «جيم»، «خا»، «زا»، «شين»، «ظا» و «فا». ما، در تورات و انجيل آن سوره را نيافته ايم، آيا در كتب خود چنين سوره اي داريد؟ و اگر جواب مثبت است مراد از اين حروف هفتگانه چيست؟
خليفه عباسي، علما و دانشمندان را جمع كرد و سوال را مطرح كرد، لكن هيچ يك نتوانستند جواب سوال را بدهند
به ناچار اين سوال را از حضرت امام هادي(عليه السلام) پرسيدند كه ايشان فرمود: «آن سوره اي كه آنها در جست وجوي آن هستند و در كتب آسماني سابق نيافتند، در قرآن مجيد موجود است و آن سوره، «سوره حمد» است كه هيچ يك از اين حروف هفتگانه را در آن نمي توان يافت.»
پرسيدند: «حكمت آن چيست؟ و اين حروف نشانه چيست؟»
حضرت فرمودند: «ث» اشاره به « ثبور» دارد، مراد از «ج» «جحيم»است، مقصود از «خ» «خبيث» است و «ز» اشاره به «زقوم» دارد و «ش» «شقاوت» است و مراد از «ظ»، «ظلمت» است و «ف» اشاره به «فرقت» دارد.
اين پاسخ را براي قيصر روم فرستادند؛ چون جواب به پادشاه رسيد بسيار مشعوف شد و دانست كه دين حق همان اسلام است و لذا بلافاصله به اسلام گرويد.